Bu soruyu sorar sormaz "sanatta içerik mi form mu önce gelir" gibisinden bir kısır döngüye düşmüşüm gibi hissettim, umarım öyle olmaz:)

Dünyanın en iyi restoranları belirlenmiş, ilk 100 içinde bizden bir restoran elbette yok. Elbette diyorum çünkü bu listelere girmek için biraz göz önünde olmak, ilişkiler falan önemli oluyor sanırım. Ve tabi ki gerçekten üst düzey mekanlar ve lezzetler sunmak.

Lafı uzatmayalım; benim lezzet mi sunum mu konusundaki soruyu aklıma getiren Vedat Milor'un bu konudaki bir röportajı oldu. NTVMSNBC sitesinde kendisine sormuşlar, Türkiye'deki restoranların bazı eksiklerinden bahsederken

"Ancak listeye girenlerin önemli bir noktası; yaratıcılık, yemeklerin çeşitliliği, orjinal, tam teşekküllü ve artistik sunum yapmaları. Sunulan her bir tabak adeta bir sanat eseri...Türkiye'de bu bağlamda, o ligde oynayacak bir restoran yok. Benim burun kıvırdığım yerler bile bu bakımda bizdeki en iyilerden bile daha iyi..." demiş Milor.

Bu benim hep takıldığım bir şeydir. Gurmeler, yemek yazarları ve elit restoranların şefleri hep bu sunum konusunu öne çıkarırlar. Her tabak ayrı bir tasarım, başlı başına bir obje olacak kadar uğraşılır sunumla. Şık ve estetik olarak gözü okşayan bir sunum elbette güzel; yemeklerin tabağa rastgele fırlatılmış gibi durmasına gerek yok, soslar da sağa sola sıçramış olmasın. Hepsi tamam da, bu sanatsal yaklaşım zorlaması, insanın ne yediğini anlamakta güçlük çekmesine neden olacak kompozisyonlar falan ne oluyor... Yemeğin sadece karın doyurmak olmadığını, bir zevk işi olduğunu kabul ediyorum da işin bu kadar cafcaflı, süslü olmasının gereğini çözemiyorum.

Hatta biraz ileri gidip, bu kadar şekilciliğin hafiften göz boyama çabası taşıdığını bile söyleyesim geliyor.